sábado, 18 de octubre de 2014

PEZOÑA E LEI

Observo en titulares de bastantes medios e tamén en comentarios de colegas escribidores un claro ou inesperado triunfalismo ou relativo optimismo despois dos recentes movementos políticos en Cataluña. Non acabo de entender o motivo. Mallemos en Mas o que queiramos, deámolo por morto politicamente, riámonos das súas ocorrencias canto queiramos, ridiculicémolo se queren, pero o problema continúa vivo ou peor. Que o plan B de consulta soa a democracia de quinta? Si. Que se creou unha regaña entre os partidos soberanistas? Si. Que Mas pode pagar cara a súa temeridade? Si. E que? Desaparece ou embarúllase máis o problema? Esa é a cuestión. Éxito pola aplicación da lei? Éxito da paciencia raposa de Rajoy? O tempo dirá, pero tal e como avanza o nivel de enfrontamento decidido tanto por parte dos moderados (?) buscando o inimigo no Estado español como dos claramente independentistas que, moito máis honestos, mostran as súas cartas ben abertas: independencia xa, parece evidente que isto non promete nada bo.
Realícese ou prohíbase tamén este remedo de referendo inventado por Mas chamado consulta con voluntarios só causará unha consecuencia: maior frustración e resentimento da sociedade catalá. A liña de actuación, déanlle o grao de irresponsabilidade que lles praza, non se oculta. Os dirixentes catalanistas optaron por demostrarlle aos cidadáns que España non os quere, que lles rouba, non acepta o seu Estatuto elaborado polas forzas políticas elixidas democraticamente, que non lles deixa votar, que non respecta a democracia, que é un Estado corrupto e malévolo obsesionado con martirizar ao un pobo democrático que busca a súa liberdade a través da identidade. Esta é a historia narrativa que callou entre a poboación maioritariamente e e táctica non variará: canto máis ao límite, mellor; están convencidos de que ningunha lei resiste se todos tiran da corda na mesma dirección. E a cada paso son máis os que están convencidos – alí, en Cataluña- de que deben decidir, deben tirar todos na mesma dirección. E iso non se detén co recurso único e inapelable de que todos temos que cumprir a lei. Certo. Pero non basta. Ou alguén pensa que unhas eleccións, vaian xuntos ou separados os nacionalistas, aforrarán unha negociación inevitable?
Despois das escaramuzas de tafur non parece que quede outra saída que convocar eleccións. O resultado, non fai falla posuír excesivas dotes de adiviño, parece cantado: os partidos nacionalistas contarán cunha maioría abafadora, o PP e Ciutadans reduciranse a partidos intranscendentes, quedando socialistas e verdes de esquerdas para vestir santos. Que podemos esperar dun Parlamento composto por estes partidos? Unha estratexia dirixida a dar o último tirón de corda, a persistir na liña de clara confrontación con Estado ata que non lle quede outra que negociar unha saída, que nunca aceptarán lonxe da independencia legal ou de feito. Co que o problema, díganme que non é así, segue tan aberto como estaba antes das medidas legais adoptadas polo TC.
A isto haberá que engadir dous problemas que non se poden ignorar. O primeiro o desprezo que o autismo catalán supón para o resto das comunidades do Estado. Será entendible que o resto das comunidades se rebelen de continuar nesta dinámica, cando baixo eufemismos ou trampas saduceas os negociadores concedan beneficios ofensivos por efecto da presión – chámenlle chantaxe se prefiren- á autonomía catalá. O que desestabilizará aínda máis a situación xeral, non esquezamos que o país dos vascos e das vacas, agora caladiños coma petos, non desaproveitarán esta arroutada catalá para levar a auga que lles falta ao rego para enchelo por completo. Co que o panorama non se presenta nada optimista, por máis que algúns se agarren e ganen tempo con manobras legais que só pospoñen o inevitable, dándolle máis resentimento e rancor aos que se cren ofendidos con razón e sen ela.
E por se fose pouco, para cando nesta tesitura nos vexamos, calquera saberá a composición do parlamento nas Cortes de Madrid. Non parece probable que o PP renove a maioría absoluta, poucos crerán que o PSOE pode remontar da súas cinzas e, por moito que se disparen as expectativas de Podemos e outros grupos, certo parece que a variedade e fragmentación animarán ou dificultarán – verase- a próxima lexislatura.
Por iso non acabo de entender os motivos para un optimismo leve e menos para ningún triunfalismo. Encirrar os enfrontamentos en base a sentimentos e agravios é tarefa doada, non esixe ningunha capacidade especial como líder nin intelixencia suprema. O complicado é saír sen danos serios dun problema fabricado a golpe de pezoña e irracionalidade. E o malo é que contra a pezoña cómpren fármacos específicos e médicos altamente especializados, que non vexo por ningures, acompañando á lei.

PUBLICADO EN DIARIO DE PONTEVEDRA

MODELO SORAYA

PASA a lexislatura e o adelgazamento de institucións e cargos políticos innecesarios non se acaba de concretar. O gran argumento da crise (vivir por riba das nosas posibilidades), aquí non se tivo en conta. Preséntanse reformas etéreas que pouco repercuten na poda efectiva de libres designados, gabinetes inútiles e administracións duplicadas. Os feitos invitan a sospeitar que, así como non se andou con miramentos á hora de recortar en dereitos laborais, educación e sanidade, no tocante a políticos e sopeiros non existe tan estrito afán por vivir de acordo coas nosas realistas posibilidades. Mágoa. Porque este goberno móstranos a cada paso que modelo a seguir teñen de sobro. Con aplicar o plan Soraya (Sáenz de Santamaría) aforraríase en serio.
O plan á vista quedou co andazo do ébola: eliminamos a unha ministra, situamos a Soraya ao mando dun equipo de expertos e problema canalizado. Para que tanto ministerio? Poucos entenderán que pinta a ministra Mato. Se as competencias se transferiron ás comunidades, se a ela non se lle coñece mérito sobre a xestión sanitaria, a que manter tanto ministra como ministerio? Non pola xestión do ébola, moito antes, por que non se prescindiu de figura tan inútil? Outro tanto se podería dicir de Wert. Necesitamos un ministro para elaborar unha lei que algunhas comunidades se negan a acatar, á que tódolos grupos lla teñen xurada para anulala en canto se lles presente a primeira ocasión e causa malestar xeral? E se nos emocionamos, así os eliminariamos un a un. Se me apuran, ata o presidente sobra. Chega Soraya. Ela e un equipo de asesores para cada área e o país marcharía. Soraya e un equipo de expertos diplomáticos para tourear coa febre catalanista; Soraya cun equipo de expertos en enerxía para que se aclaren os recibos da luz; Soraya dirixindo un equipo de economistas para elaborar os presupostos; Soraya marcando firme o paso dun equipo de filibusteiros para manexar o parlamento... E así ata onde queiran estenderse, porque Soraya a todo lle pon intención, intelixencia e comunicación. Vivamos de acordo coas nosas posibilidades e deixemos de malgastar en ministerios de adorno que a nada nos conducen, agás á confusión e desconfianza cando non á burda provocación.

PUBLICADO EN EL CORREO GALLEGO

martes, 14 de octubre de 2014

PARA AS MULLERES É UNHA MASAXE

CON Michel Houellebecq equivoqueime. Unha demostración máis de que con prexuízos só mostramos ignorancia e preguiza mental. Despois de velo superficialmente nalgunhas entrevistas e ler por riba comentarios xornalísticos sobre as súas novelas, apresureime a clasificalo coma un pícaro enfant terrible, listo coma un allo, capaz de vender a súa obra a quen nin lle guste ler. Erro estrepitoso. Lidas as súas obras, analizadas detidamente moitas das súas entrevistas, a percepción do escritor varía coma do día á noite. A súa escritura é intelixente, rebelde, arriscada, algo pedante, si, pero profunda e analiticamente fría coma una tomografía axial computarizada da sociedade actual. Podemos quedarnos na súa maneira compulsiva de fumar ou descubrir o sabedeiro prato que nos ofrece a súa ansiedade estendida cara canta actividade artística se lle ocorra, do rap ao cine, da narración á poesía, da publicidade ao gusto polo estudo da ciencia; podemos desconfiar da súa trenca permanente como hábito publicitario ou apreciar a orixinalidade do seu incontestable ulido sobre as contradicións e falacias desta sociedade. Politicamente incorrecto, provocador, entregado á obsesión da súa creación como só os verdadeiros creadores se obsesionan, demostra en cada publicación que os seus silencios e determinadas condutas estrafalarias non estragan a súa valía.
Na última entrevista que lle lin analizaba ao seu estilo a diferencia esencial entre homes e mulleres. Mantiña que a muller comunica por comunicar, o home case sempre cun fin. O home pregunta: A que hora pensas volver á casa? E a muller responde: Pero ti quéresme? Para o home, comunicar é un intercambio de mensaxes utilizables; para a muller, é unha masaxe. Unhas boas fregas lúdicas, gratuítas e inacabables de curiosidade, afecto, tenrura, dominio, entrega, descubrimento. Por iso é tan difícil para os homes estar á altura comunicativa dunha muller. Acábansenos os fins, perdemos o fío, quedamos sen intencións útiles, entregámonos ao entretemento ou ao silencio por cansazo ou desesperación, deixándoa coa palabra na boca, desesperada. Xa está todo dito. Todo está claro, é evidente. Para que seguir. Mais elas non quedan satisfeitas, abúrrense desa comunicación interesada, precisan máis palabras, máis fregas, porque no acto de comunicar habita a masaxe que pode manter vivo o entusiasmo e a ledicia.

PUBLICADO EN EL CORREO GALLEGO

POBRE CONTAXIADA, POBRE EXCÁLIBUR

Por máis que nos empeñemos, España, en canto a atención sanitaria, non é Sierra Leona. Por iso estou convencido que non tardaremos en saír deste pesadelo e furor informativo que nos deixan diante do estupor. Confío que o perigo de contaxio será abortado nas primeiras semanas e que, a pesar de irresponsabilidades que convirá aclarar (Ana Mato leva moitos meses de propina no goberno), isto deixará de ser portada moi pronto. Confío... porque se non é así, mellor ben confesados. Aclarado o anterior, as primeiras noticias téñenme atordado. Non saio do meu pasmo. Despois do lóxico rebumbio inicial ao se descubrir o caso do primeiro contaxio por ébola en Europa, leo estupefacto que o a culpa do contaxio é da enferma. E que, ademais, esa profesional sanitaria que tivo a desgraza é unha miga mentirán e pouco colaboradora cos médicos. Ao parecer, a descoidada, tocou a cara coas súas luvas de protección – a quen se lle ocorre!- non gardando tódalas medidas coa atención escrupulosa que o seu traballo esixe. Manda chover na Habana! Así pois, unha profesional que debe enfrontarse á delicada función de atender a un enfermo cunha enorme potencialidade de contaxiar, por neglixencia (claro, tocar a cara cos guantes postos é por enredo, por ganas de tocar os narices ao ministerio de sanidade) contáxiase dunha enfermidade para a que non existe vacina e tan contenta. Onde se viu tamaña estupidez? É neglixente a enfermeira que por accidente se crava unha agulla e adquire a hepatite? Son descoidados os profesionais da medicina que no exercicio da súa función, por máis atentos e vixiantes que estean, acaban padecendo algunhas consecuencia negativa para a súa saúde? Polo cravos de Noso Señoriño! Se a auxiliar tocou a cara sería un triste accidente polo arriscado traballo que estaba a realizar, ¿non lles parece? Pero culpar ao paciente do seu contaxio por algo así é só propio de políticos mediocres, cínicos e insensibles. Tamén leo, se cadra non é certo ou non leo ben, que disque – sementa dúbidas, algo queda- a pobre da infectada non lle contou polo miúdo ao médico a súa historia médica, que ocultou o contacto con ese tipo de enfermidade e que non sabe medir ben a temperatura, en fin, que entorpeceu o diagnóstico. Estamos de broma? Quérenme convencer de que xogaba ás agachadas cos médicos para despistalos? Poden dicirmo de mil e unha maneiras, pero non parece cribe que unha traballadora sanitaria, despois de atender a unha enfermo chegado nas condicións nas que chegou, por pouca que fose a información, que non soubese o perigo que corría, que fose tan lixeira coa súa propia saúde. Non sei a onde pretenden chegar estas informacións, pero lanzar mensaxes deste tipo aos medios para descargar responsabilidades só me fai pensar en ganas de confundir e liar ao cidadán. Un estilo informativo propio de políticos ruíns. Pero por se isto non chegase, á beira de problema de tanta relevancia, aí temos aos defensores da vida animal inventando un problema completamente fóra de rego. Quen pode ter ganas de sacrificar a un animal? A quen se lle ocorre que ninguén mataría a un pobre can se non houbese unha mínima posibilidade de transmisión? Que é tan escasa que case nula. Tanto ten. Se os científicos deciden que pode quedar unha miga por pequena que sexa de dúbida sobre as consecuencias da transmisión por parte do animal, a que vén armar tal escándalo cando estamos diante dun problema de saúde comunitario? Ganas de desprazar os problemas e de esaxerar, por se non houbese dabondo. Que non está plenamente confirmado cientificamente o salto do animal aos humanos? Non importa. Diante da máis remota posibilidade, a decisión nin se pensa. Significa iso falta de sensibilidade cara o sufrimento animal, que vivimos nun país de vándalos que sacrifica animais por capricho? En absoluto. Por isto non. Sei que hai tradicións e festas populares por lles chamar dalgunha maneira que conservan aberracións e maltrato animal. Iso si é unha mostra de incultura e insensibilidade profunda. Pero transferir tal condena a esta situación é buscarlle ás cóchegas ao moneco. Lamento que houbese que sacrificar a Excálibur. Agradécese que aparezan mostras de empatía cara o pobre animal. Pero sorpréndeme que se mobilicen ata con enfrontamentos coa policía por algo de tan pura lóxica. Volvo ao comezo. Esta febre pasará axiña. A paciencia de Rajoy irá ao seu favor neste caso porque é certo que o sistema sanitario español conta con medios e especialistas para controlar esta situación, esperemos que canto antes. Armar tanto escándalo pola necesaria morte dun can, demostra a tendencia desproporcionada de certos colectivos convencidos de que só eles saben da compaixón cos animais. Pero confundir con datos tendenciosos intentando facer crer que a culpa da desgraza do paciente é pola súa propia neglixencia e estupidez, raia na malicia informativa. Nin o pobre Excálibur ten culpa da cegueira de certos colectivos, nin moito menos a enferma da malicia cínica de quen está ao fronte das máis altas decisións sanitarias.


PUBLICADO EN DIARIO DE PONTEVEDRA

domingo, 5 de octubre de 2014

SETE BOLOS E ALGÚNS PEIXES

CHAMOU Rajoy aos membros máis queridos do seu goberno e díxolles: dáme mágoa tanta xente no paro, tanta na pobreza case absoluta, tanta tan desanimada porque o traballo é cada vez máis precario. Algúns nin un bocado teñen para levar á boca, moitos quedan ao raso, sen casa onde durmir nin eles nin os seus fillos, outros andan pensando en emigrar para buscar vida fóra, demasiados dan por perdida a esperanza e xa non contan con volver nunca máis a traballar. Así pois, Montoro, dirixiuse ao ministro do ramo, quero que lles deas de comer, e procures traballo e animes a vida económica, porque as eleccións están a chegar e non quixera que me botasen demasiadas vergonzas na cara, e ti, coma todos, quererás seguir ao meu carón. Ou non? Pero, señor, respondeulle Montoro, como quere que active a economía se acabamos de aprobar unha reforma fiscal pola que imos percibir menos, hai pouco traballo logo menos que coticen, aos ricos nos os quixemos nin tocar para que non se enrabechasen, o IVE prometemos non aumentalo, o consumo interno vai tan lento que case nin se percibe e os bancos seguen prestándolle aos Estados pero non a particulares nin empresas? Rajoy, sereno, con aire beatífico, animouno: ti fai o que eu che diga, prepara uns presupostos optimistas, home de pouca fe.
E foi Montoro, chamou á súa colaboradora Fernández Currás chegada non de Galilea senón de Galicia, en entre os dous alá idearon unhas contas atrevidas e optimistas porque si. Que ninguén se asuste: o consumo medrará coma leite no lume e o IVE meterá cartos nas arcas do Estado coma nun goxo; as empresas rebordarán en beneficios e pagarán tanto en impostos que andaremos sobrados; os traballadores aportarán coma nunca se viu; a reforma fiscal non influirá para nada nunha menor recadación; nadaremos en cartos sen que o déficit se resinta e os recortes non se toquen. Presentoulle Montoro esta marabilla, mirouna Rajoy e sentiuse satisfeito. Mandou sentar aos seus ministros, fíxose silencio e sentenciou: ben feito, así se goberna, como Deus manda. Vedes como con sete bolos e uns poucos peixes se pode dar de comer a unha multitude?; vedes, homes de pouca fe? E así foi como se multiplicaron os cartos para uns presupostos de consolidación da melloría sen necesidade de subir impostos nin de reducir prestacións. Todos comemos a fartar e co que sobrou aínda se encheron sete cestas.
CHAMOU Rajoy aos membros máis queridos do seu goberno e díxolles: dáme mágoa tanta xente no paro, tanta na pobreza case absoluta, tanta tan desanimada porque o traballo é cada vez máis precario. Algúns nin un bocado teñen para levar á boca, moitos quedan ao raso, sen casa onde durmir nin eles nin os seus fillos, outros andan pensando en emigrar para buscar vida fóra, demasiados dan por perdida a esperanza e xa non contan con volver nunca máis a traballar. Así pois, Montoro, dirixiuse ao ministro do ramo, quero que lles deas de comer, e procures traballo e animes a vida económica, porque as eleccións están a chegar e non quixera que me botasen demasiadas vergonzas na cara, e ti, coma todos, quererás seguir ao meu carón. Ou non? Pero, señor, respondeulle Montoro, como quere que active a economía se acabamos de aprobar unha reforma fiscal pola que imos percibir menos, hai pouco traballo logo menos que coticen, aos ricos nos os quixemos nin tocar para que non se enrabechasen, o IVE prometemos non aumentalo, o consumo interno vai tan lento que case nin se percibe e os bancos seguen prestándolle aos Estados pero non a particulares nin empresas? Rajoy, sereno, con aire beatífico, animouno: ti fai o que eu che diga, prepara uns presupostos optimistas, home de pouca fe.
E foi Montoro, chamou á súa colaboradora Fernández Currás chegada non de Galilea senón de Galicia, en entre os dous alá idearon unhas contas atrevidas e optimistas porque si. Que ninguén se asuste: o consumo medrará coma leite no lume e o IVE meterá cartos nas arcas do Estado coma nun goxo; as empresas rebordarán en beneficios e pagarán tanto en impostos que andaremos sobrados; os traballadores aportarán coma nunca se viu; a reforma fiscal non influirá para nada nunha menor recadación; nadaremos en cartos sen que o déficit se resinta e os recortes non se toquen. Presentoulle Montoro esta marabilla, mirouna Rajoy e sentiuse satisfeito. Mandou sentar aos seus ministros, fíxose silencio e sentenciou: ben feito, así se goberna, como Deus manda. Vedes como con sete bolos e uns poucos peixes se pode dar de comer a unha multitude?; vedes, homes de pouca fe? E así foi como se multiplicaron os cartos para uns presupostos de consolidación da melloría sen necesidade de subir impostos nin de reducir prestacións. Todos comemos a fartar e co que sobrou aínda se encheron sete cestas.

PUBLICADO EN EL CORREO GALLEGO