ABORTO

"La creación de un nuevo ser humano es un milagro maravilloso, pero la elección del momento oportuno para producir milagros en el vientre de una mujer debe realizarla esa mujer, no el ministro u obispo de turno. Por eso casi todos los países desarrollados han adoptado leyes de plazos como la española actual. No hay razón alguna para variarla".


Jesús Mosterín.

A LIÑA DE DEFENSA DE BLESA

SERÁ tan burriño o equipo de avogados de Miguel Blesa como para non dar coa liña de defensa ante este pequeno arranque da xustiza contra un verdadeiro responsable? Escribo coa emoción quente de ler a noticia, non porque teña sede de ver banqueiros na cadea, que algo si, senón porque me colleu por sorpresa. Non sabía nada do xuíz Elpidio José Silva e o que menos podía sospeitar era que unha tarde gris de maio se atrevería a meter na cadea a o expresidente de Bankia. Certo que é prisión provisional e que os 2,5 millóns de fianza non ha ter dificultade en reunilos –parece ser que era o seu salario anual–, pero dá unha miga de ánimo ver que algún dos que si estiveron de festa están obrigados a lourear coa xustiza. E menos mal que o xuíz Elpidio caeu na conta de lle retirar o pasaporte, non coma outros. Pero vaimos ao caso: serán tan ineptos os seus defensores coma para non dar coa liña que o ha deixar libre e honorable tal e como segue a ser o seu compañeiro Sáenz non hai moito brandamente remunerado pola dedicación a favor da riqueza e reparto equitativo da mesma no país?

È probable que cando lean isto o Sr. Blesa xa estea na súa casa. Pero por se houbese algún atraso, aí vai a miña suxestión, se lle funciona ao presidente do goberno diante das medidas máis calamitosas e con peores consecuencias, malo será que non lle funcione a el. Ao parecer, por mal análise e faltando á lei na compra dun banco americano –erro non desculpable en profesional de tan alta especialización e merecido salario–, o Sr. Blesa fixo perder a Bankia 500 millóns. Pois ben, a defensa argumentará: Señoría, será certo o que os informes periciais ditaminan, non nega o meu cliente que se puido producir perda similar á mencionada, pero é consciente a sala do que Bankia perdería de non actuar así, o desastre que suporía para os accionistas, aforradores e empregados se o meu cliente non realizase a operación pola que se pretende condenar? Propoño unha revisión sen prexuízos ideolóxicos. Non é que causase perda ao banco. Simplemente, con actuación tan arriscada, evitou unha perda tres ou catro veces superior. Polo dito, Señoría, non só non errou, senón que merecería o recoñecemento pola súa profesionalidade. Solicito, e conclúo, a absolución inmediata de tódolos cargos. E o xuíz Elpidio quedaría coa boca aberta dunha cuarta. Hai argumentos irrebatibles.

PUBLICADO EN EL CORREO GALLEGO

CULTIVAR O IDIOMA CON AMPLITUDE

Non se lle podía conceder ao novo presidente da RAG uns días de paz e acougo mentres se afacía ao cargo? Non habería modo de que entre o BNG e cantos defenden o galego, aínda que non exactamente ao xeito dos nacionalistas, non se producisen choques que a quen prexudican é ao idioma? Resultaron tan graves as declaracións do vello profesor como para se sentir ofendidos os dirixentes do BNG ata o punto de saltar con agresividade sobre a súa persoa? Tratarei de explicar a miña posición sen panos quentes, como xa teño escrito noutras ocasións, pois así a veño defendendo dende hai máis de trinta anos que escribo nesta lingua. Sería inxusto, ademais de demostrar ignorancia, restarlle mérito ao interese que o BNG puxo e pon na defensa da lingua. É unha evidencia: o seu compromiso é indubidable e a súa resistencia merece aplauso. Non me parece que mereza máis argumentación, calquera que siga os seus programas, actuacións, práctica diaria e manifestacións debe admitir a súa firme aposta por recuperar, revitalizar e normalizar o galego. De igual maneira, non creo que a estas alturas da súa vida o intelectual Alonso Montero necesite que eu defenda toda unha vida de entrega á lingua e literatura galegas. Miles de páxinas, leccións, conferencias e centos de discípulos poden acreditar por todo o territorio a capacidade de compromiso, sabedoría e sedución do baqueteado profesor. Estamos, entón, diante dun partido e do presidente dunha institución que velan por un mesmo interese e cun mesmo obxectivo. Onde se produce o desencontro? Na rixidez. No dogmatismo. Na intransixencia. Na visión escolástica de que fóra da miña igrexa, da miña maneira de entender os camiños e atallos para chegar ao fin, non hai salvación. Talvez a isto se quixo referir o presidente da RAG galega nesas declaracións que tanto noxo causaron en dirixentes nacionalistas. E se así era, se coa comparación da nai que por moito querer ao fillo acaba por premelo facendo del un neno débil e pouco amante do que lle pretendían inculcar, non andaba ao meu ver moi errado Alonso Montero. Hai amores que matan. Normas que paralizan. Compromisos que corren o risco de se transformar en obsesións nada atractivas. Todo o que abafa produce rexeitamento, non dá azos, non permite medrar libremente. Puidera ser que algúns partidos e asociacións defensoras do galego, de tanto querelo, o situasen diante dos indiferentes nunha posición de obriga e imperativo que, lonxe de seducir, os arredasen do fin que se persegue. É innegable que algunhas posicións, non precisamente neutras ou indiferentes – belixerantes contra o galego hainos, vaia se os hai-, utilizan este argumento para segar todo despunte da lingua, e sabido é que, de non ser esta, calquera outra escusa tamén lles valería para opoñerse á súa normalización. Pero paréceme caer nunha trampa perigosa darlles pé con métodos tan achegados á intransixencia. A proba, se o BNG fixese autocrítica nos anos de goberno en coalición veríaa, quedou ben reflectida nas elección últimas: o celo depositado na defensa da lingua, e supoño que non se levaría ao máximo das súas pretensións pois algo os reprimirían os socialistas, causou máis desafecto que outra cousa. Si, a oposición meteu veleno na ferida, pero resultou efectivo á hora de arredar a moitos votantes dese estilo de presentar a lingua. É probable que o flamante presidente da RAG non debera ter tanta présa en presentar esta posible incongruencia nacionalista de maneira tan directa. Non digo que non sobrase referencia tan explícita a un grupo claramente a favor do que a súa institución debe defender. Tempo e maneiras máis suaves tería para dar pé a un diálogo sereno e leal con quen por celo mal entendido pode nalgunha maneira prexudicar máis que favorecer á lingua. Pero sobran e resultan indicadores claros de que a crítica tocou en óso as declaracións agresivas e desproporcionadas de Vence e García Negro. Se algunha proba necesitabamos de que ás veces aos dirixentes do BNG se lles vai a man por dogmáticos, aquí temos as máis recente. Hai maneiras de se defender se un se sente inxustamente tratado sen caer en ataques tan simplistas: bocazas e españolista non son argumentos. Quen así salta só sementa dúbidas sobre se será certo, por máis que o neguen, o que moitos inimigos do galego manteñen: que se cren os donos do idioma, que o queren impoñer á forza, que só o entenden como estratexia nacionalista e que, sendo así, por imposición, antes que falalo por capricho dun partido, non o falan. Eu sei que non é así, pero deberían ter tino de non dar sospeitas para pensalo. Se o galego quere vida, só a atopará arredor de palabras como unidade e amor. Hai que cultivar o idioma con amplitude, vitalidade e non con normas, deixou dito Fernández del Riego. Entre xenreira, división, imposición e fanatismo cumpriranse as peores previsións daquel informe dramático sobre a lingua galega que o profesor Alonso Montero escribira para combatelo e aínda hoxe, superados os oitenta anos, segue loitando para que o dramatismo se poida cubrir cun pano de esperanza.


PUBLICADO EN DIARIO DE PONTEVEDRA

RECORDADO SINATRA

FALAR, CANTAR, LER

A INFORMACIÓN dos últimos anos parece coma se estivese cargada de pezoña. Chéganos por calquera dos condutos cargada de metralla estresante e dolorosa. Esboura diante de nós cunha potencia fétida que nos amarga e deprime. Atordados se cadra por tan mala e persistente desventura, esquecemos que cada día seguimos vivindo e intentando gozar. Porque non todo é futuro, nin previsións pesimistas. O presente esixe fortaleza para xestionar as desgrazas e o sufrimento como un todo; a vida vén con todo: ledicia e sufrimento. Cando sabemos superar o sufrimento alcanzamos un nivel de gratitude e satisfacción que nos converte en máis ledos, en efémeros seres felices, nunca se pode ser permanentemente feliz. Saber saír adiante é das mellores leccións de ledicia. Quen non goza con nada, vólvese desgraciado.

Os nenos veñen cargados –non só, seino– de inocencia e natural curiosidade, de despreocupación e placidez. Correspóndenos aos adultos transmitirlles útiles para aprender a manexarse ben na vida, sobre todo coas emocións, coa maneira de nos enfrontar ás dificultades. Nunca tantos xoguetes estiveron á súa disposición. Pero alédame comprobar que os expertos seguen a coincidir na necesidade esencial: o xogo arredor da palabra, do canto e da lectura. Sen excluír os beneficios das novas tecnoloxías, non deberiamos esquecer que para mellor aprender a vivir ledos nada se descubriu que axudase tanto. O mellor enredo para unha evolución segura e leda segue a ser a palabra do adulto envolvendo ao neno. As palabras que arrolan, as que serven para peterrear, as que avivan a mente, as que fan rir, as que desconcertan, as que sorprenden. Acompañándoas, as palabras cantadas. Cantarlles aos nenos, cantar con eles, lograr que canten, unir grupos polo fío da voz e da melodía é dos mellores estímulos para quen está formando o seu carácter. E por último, ler. Lerlles, escoitar como len, ler a un tempo, deixalos ler ao seu aire é dos maiores regalos que lles podemos dar. Porque con todo canto levamos inventado, coa marabilla que supón enredar cos enxeñosos trebellos que estimulan áreas que non debemos desprezar, falar, cantar e ler seguen sendo os mellores xogues. A mellor aprendizaxe para que saiban que a vida hai que vivila na serenena ledicia de cada momento, porque non nos queda tempo, non podemos permitirnos perdelo en lamentacións ou medos estériles.

PUBLICADO EN EL CORREO GALLEGO

PACIENCIA NON, GRATITUDE

Rajoy e o seu goberno están pecando de timoratos. Necesitan desinhibirse. Botarlle peito, que se diría en plan máis coloquial, e chamarlle ás cousas polo seu nome. Que é iso de solicitar que teñamos paciencia dando unha miga de pena? Paciencia pídese cando un se ve desbordado, sen saída, perdido, agardando a buscarlle solución a un problema. Non é o seu caso. El sempre coñeceu o diagnóstico, os culpables, os erros e os seus donos, as solucións e os camiños de saída. Estáos aplicando con rigor e determinación. Non lle treme o pulso. Non se cansa. Non desmaia e asegura que ninguén lle fará cambiar o rumbo porque imos polo camiño adecuado. Por que pedir paciencia? Por se alguén aínda non se decatou, todo canto está a ocorrer no último ano e medio de goberno glorioso é unha limpeza e cimentación do que será a creación de riqueza e emprego. Este varrido que pode parecer groseiro e atordado non é tal. Trátase simplemente dunhas reformas en profundidade, dunha transformación rotunda das nosas estruturas produtivas que darán como resultado unha España rica, próspera, con emprego para todos, igualitaria e ben servida socialmente. Que algúns por curtos de miras ou mala intención interesada non queiran velo non significa que o futuro non sexa esperanzador. Dolor? Si. Sufrimento? Si. Pero por algo que merece a pena. Non sofre acaso o doente cando lle extirpan un cálculo que o mataba? Igual pasa coa situación económica actual. Estamos diante dun sufrimento con recompensa, dunha dor gratificante. Por que, entón, amedrentarse e pedir paciencia mesturada de perdón coma se a culpa os roese? Escoito argumentos de contrincantes políticos do goberno poñendo enriba da mesa cifras e letras que desmenten a súa alegría esperanzada. Números da enquisa de poboación activa, desánimo que se reflicte nas respostas ás preguntas do CIS, pesimismo instalado na maioría das capas sociais, nas institucións, ata na maneira de camiñar pola rúa. Datos e e feitos poden engrosar a lista dos desastres causados por esta política de inxusta carga das penas. Experiencias de miseria que poñen en carne viva a sensibilidade dos máis duros de pelello. Pero farían mal, argumentan os relatores do goberno, se por escasa perspectiva se quedasen nestes fríos e pouco informadores datos. A verdade que se agocha por debaixo de todo isto é tan recorrente como incuestionable: todo podería ser moito peor se non se adoptasen as medidas empregadas. Así de rotundos e claros e incontestables son os argumentos deste goberno. Medrou o paro: sorte, podería ter medrado moito máis; aumentan as desigualdades: dea cun croio nos dentes, non imaxina onde estaría a estas alturas se non se actuase coa contundencia coa que se actuou; pérdese calidade de vida: dea grazas a Deus, vostede non sabe o que é carecer do indispensable; os traballadores retroceden a condicións de moitos anos atrás: prefire non traballar en nada? E así pode encadear unha restra de dúbidas e cuestións que todas atoparán unha resposta infalible: se non fose por nós, polas actuacións destes meses, pola determinación e claridade coa que nos movemos, todo sería infinitamente peor. Por que, entón, pregúntome de novo, tan anicados e tan medosos solicitan paciencia como respiro? Dunha vez por todas, Rajoy e o seu equipo, tanto no goberno coma nas asesorías, deberían rachar a camisa e a peito aberto, sen plasma, sen protección, diante de cantos xornalistas queiran, contestar destemidos a preguntas sen taxa nin filtro, anunciar con plenitude e confianza o que nos falta: que lles esteamos agradecidos, que nos deixemos de chorimicar, de lamentos e prantos, e dunha vez, coma sociedade responsable e culta, democrática e serena aplaudamos e gabemos as dúas caras do fundamento do seu optimismo: por un lado non empeorar como teriamos empeorado de non gobernarnos el e os seus, e, polo outro, estar cimentando cunha solidez e fortalezas nunca coñecidas o futuro dunha nación que non tardará en ser a envexa do planeta. Diante dunha situación de evidencias tan favorables, non acabo de entender a timidez do presidente e, menos, a ingratitude dun pobo tan pouco aleuto para saber recoñecer a quen tanto ben lle dá. Chegou a hora de deixarse de panos quentes e monadas. O presidente que se deixe de falsas humildades e presuma do que lle corresponde e os españois a lamentarse en Cuba acompañando a ese cómico que disque se vai exiliar aló. O país non aguanta máis dramatismos estériles. Imos ben. Estamos sementando para recoller unha colleita coma a dos sete anos de vacas gordas de José na Biblia. Agradezámolo abertamente e abandonemos protestas, conflitos, escraches, manifestacións e escritos que non saen da pestilente poza da crítica destrutiva. Non nos conformemos con ser un país paciente. Transformémonos nun país agradecido, que recoñece aos seus sacrificados e eficaces gobernantes. Pensen, se non o ven claro, nas desgrazas que nos poderían ter acontecido e, por fortuna, nos libraron, eles, precisamente eles, de todas elas. É de ben nacidos ser agradecidos. Sobran máis explicacións.

PUBLICADO EN DIARIO DE PONTEVEDRA

GRAZAS POR TODO, SR. SÁENZ

DIN os que entenden do funcionamento deste mundo económico, da creación de riqueza e aforro, da creación de emprego e do reparto posible, que o Sr. Sáenz, Conselleiro Delegado do Banco Santander ata a súa dimisión, foi un brillante, honorable e eficiente executivo de banca. Non só polos 19 anos ao servizo do primeiro banco do país, senón polos anteriores de dedicación e saneamento de Banca Catalana e Banesto. Por todo isto, a folla de servizos do alto executivo bancario, din, é impecable, o que non impide que estivese condenado por una denuncia falsa, indultado polo goberno de Zapatero (un dos últimos servizos que lle prestou á nación) e agora, pola confirmación de 19 de abril do Tribunal Supremo da condena, anulado o indulto, á espera do que decidise sobre a súa honorabilidade o Banco de España, aínda que polos criterios da Autoridade Bancaria Europea talvez puidese continuar dirixindo a nave do banco se el quixese.

Estudado o seu currículo e vistos os seus méritos, escoitados algúns comentaristas que andan á última do que realmente importa para os beneficios económicos do país, non me queda máis que darlle as grazas a tan brillante banqueiro. Desde miña ignorancia de efémero auxiliar bancario en idades xuvenís, non me queda outra que admitir e acatar que é grazas a estes grandes fenómenos das finanzas que o país non está peor. Está mal, xa sabemos, pero imaxinan o que sería de nós se non traballase pola riqueza de todos unha figura así? Que sería de España se non contase cun executivo de tal capacidade xestión? Segundo a opinión dos que saben de como funciona o mercado, de non contar con persoas capaces de asumir tanta responsabilidade superariamos os 7 ou 8 millóns de parados, a industria produciría con métodos do século XIX, as infraestruturas serían semellantes ás de despois da guerra do 36 e ningún sector económico tería mellorado. Aínda que obsesionados polo beneficio groseiro, son estes os que posibilitan o progreso dunha nación. Por iso aproveito para lle dar as grazas. E lamento non ter un gramo de poder dentro da súa empresa para propoñer unha indemnización máis acorde co ben que nos procurou. Antóllaseme que os cerca de 100 millóns de euros que vai recibir de xubilación non pagan os seus servizos. O dito: grazas sobre todo por nos facer entender como o pornográfico beneficio privado sen freo repercute no ben do país.

PUBLICADO EN EL CORREO GALLEGO