DOEN AS MANS

Unha amiga perde a súa nai. Explícame os últimos momentos ao seu carón. Lembra especialmente o último día con ela. Sen necesitalo, a nai pídelle á filla que lle axude a ducharse. A filla axúdalle, lávaa con mimo de punta a punta, sécaa ben, bótalle aceite, deitaa na cama. A mamá morre esa noite. 

- Doe moito?- pregúntolle.

- Moito. Moitísimo. Doe o corpo. Doen as mans. 

- As mans?

- Sí, desde o cóbado ata as mans doe moito. E os pés. Tamén os pés. Doe todo.

PASEANDO POR CATANIA

ANOITECE E PASEAS POR CATANIA. VAGA LUNA. BELLINI. PAVAROTTI.

POR QUE?

Por que habendo no país cinco millóns de parados son as manifestacións do primeiro de maio minoritarias? Por que, sendo que sobre os mozos recae o peor deste andazo, non saen ás rúas irados, comestos pola rabia? Por que, se como se di, máis dun millóns de familias teñen a todos os seus membros sen traballo non se rebelan en protestas desesperadas? Por que? Haberá que lle pedir a Mourinho  que o pregunte, o único ao parecer a quen se lle escoitan os porqués.

NIEMEYER EN AVILÉS

CAL É A MELLOR LÁGRIMA?

                    Tres lágrimas. Tres voces. As tres prodixiosas. Unha, na miña opinión, supera con moito ás outras dúas.

ESCRIBIR PARA VIVIR ...(BEN?)

Martín López-Vega, que parece un optimista saudable, confesa que escribe poesía para deixar de escribila, para aprender a vivir ben. No momento no que xa saiba as claves da boa vida, deixará de escribir e vivirá e adeus.  Di que agarda deixalo axiña. Eu, que non debo de ser tan optimista, acepto, si, que se escribe para ir aprendendo ou soportando o vivir, pero teño para min que como  nunca se dá aprendido de todo, temos que seguir escribindo. E que mal!

A PAZ DE SCHUBERT