NACEU UNHA NENA "PACIOSA"

SINA, a miña primeira neta, non quixo agardar polo outono para nacer nin esperou a que seu avó cumprise os sesenta anos. Lanzouse á vida deste convulso mundo rodeada da confianza de todos cantos a desexabamos e aparecéusenos "paciosa", tal e como seu pai pronunciaba preciosa cando era pequecho. Espero saiban desculpar esta primeira baba de avó abobado, pero vir á vida neste momento merece unha reflexión por enriba da miña privada ledicia, que con gusto comparto cos meus lectores.

Seguro que máis de un poderá preguntarse qué momento é este para traer un novo ser a este mundo, qué vida lle pode agardar, qué atrevemento supón embarcarse na crianza cando todo o que nos rodea nos invita ao pesimismo e ao desespero. Rodeados de paro, de inseguridade internacional, de crise que non cesa, de augurios tenebrosos, algúns ata poden tomalo como unha irresponsabilidade. Por contra, a min paréceme unha aposta, ademais de valente, razoable e necesaria. Unha sociedade que se descompensa cara á vellez acaba por pagalo caro, non só dende o punto de vista produtivo e económico, senón, sobre todo, dende as posibilidades de transformación e cambio. Non tirarei pedras contra o meu tellado renegando das vantaxes de aproveitar algunhas virtudes da vellez. Atender ao tempero e ampla perspectiva que a experiencia aporta benefician a compresión e o enfoque da construción da convivencia e o desenvolvemento dos grupos humanos. Pero ningunha sociedade, por calculadora e timorata, pode frearse nunha poboación descompensada, corrida toda cara a un sector de idade no que a iniciativa, a capacidade de risco e a decisión non son os seus sinais de identidade. O desconcerto e falta de alternativa que se palpan neste momento histórico só poderán ser atacados dende unha poboación renovada e criada neste novo contexto social. A xeración dos que agora podemos ser avós non é certo que o fixeramos mal educando aos nosos fillos no confort fácil grazas a que todo llo regalamos. Moitos son mozos preparados, laboriosos e responsables que merecen contar coa oportunidade de dar vida para tempos novos. Se os nosos gobernos apostasen pola familia, abordarían dun golpe máis frontes dos que se pensa. Cando un acariña a fraxilidade dun ser que acaba de entrar neste duro mundo, comprende que só a través da aposta pola vida todo se irá transformando e mellorará.

PUBLICADO EN EL CORREO GALLEGO

A RESISTENCIA DO ESTADO

Os problemas acumularanse, España disgregarase, o país iráselle das mans a Rajoy tal e como se lle dá ultimamente por anunciar a Rubalcaba, non levantaremos cabeza nin con rescate nin sen el, o políticos continuarán perdendo prestixio ao ritmo que baixa a bolsa, as institucións afundiranse máis no cavorco da lentitude e a inoperancia, pero podemos estar tranquilos, orgullosos máis ben debería dicir: contamos con forzas da orde a proba de protestas. O Estado resiste. Non hai máis que mirar para as imaxes recollidas polas televisións sobre a manifestación do día 25. Miren que ben armados os temos, que fortes, que decididos, que invencibles, que forzas modernas, adestradas e ben dirixidas. Como está comprobado que en toda manifestación de protesta e fastío sempre se camuflan, ademais de rapaces sen traballo e cidadáns pacíficos descontentos pero manexados polos fascistas das esquerdas de sempre, aprendices de terroristas, revolucionarios de cantina, antisistema, delincuentes e amantes da liorta, o Estado, facendo uso da súa lexítima potestade, utiliza as forzas que todos nos pagamos para que a orde nunca se perda, mil veces mellor duramente ordenados que anárquicos e descontrolados. Os presupostos de cada ano, a mellor radiografía das intencións dun goberno, xa nos adiantaron o que nos esperaba: podemos reducir as partidas en investigación, educación ou sanidade, xamais en equipos para que a policía exerza a conciencia a súa misión. Ía pasárselles ese detalle... Fallarán previsións de crecemento económico, cálculos nas partidas para potenciar o emprego ou erros de miles de millóns nos estragos cometidos por un banco, pero no que nunca se pode errar é no incremento e mellora de efectivos para manter a orde, esta orde. Porque, de momento, parece que interesa que non todo se vaia da mans. Haberá que termar do inestable, desta fráxil resistencia, para que non se derrube por completo o edificio. Non sería posible, pregúntome, sen embargo, unha inversión nas preferencias de gasto, incrementando traballo, educación e saúde rebaixando o presuposto e a necesidade de tanta policía? Non somos Greza, dicíase ata hai pouco, mentres se vían os manifestantes correndo por Atenas diante dunha policía, tamén alí ben armada e firme. Presumían os nosos políticos e dirixentes económicos das distancias e diferenzas substanciais entre un e outro país. A cada paso ese tic vaise perdendo e xa son poucos os que se esforzan por nos diferenciar. Cada vez máis a resignación e o pesimismo achéganos e aseméllannos aos helenos no peor. Ata os medios internacionais se afanan en mostrar o máis obsceno e groseiro das consecuencias da crise. Permiten os gastos sociais, as familias e a policía unha resistencia resignada diante da desfeita que non cesa, pero se cadra antes do pensado algún dos muros de contención poden abandonar o empeño sen capacidade para máis esforzo. Sen dúbida serán as partidas para gastos sociais as primeiras en abandonar o barco. Verán o que tardan en nos contar que non nolo podemos permitir, son tantos os parados e xubilados e enfermos que, aínda sen querer, debemos cortar, non hai arcas comúns que poidan con tanto gasto. Probablemente a continuación dimita a familia. Aguantará ata que máis non poida, pero se o deterioro persiste, nin os lazos familiares resisten o peso de tanto infortunio. Será, calculo, a policía o último baluarte deste temporal velenoso que nos pretende anicar no medo e desespero. Manterá o Estado esta defensa da orde como condición indispensable dunha esperanza de recuperación? Parece que si. Por iso tanta porfía e contente diante dunha demostración de forza e contundencia. Fixérono de marabilla, dinse os ministros do interior que foron e serán. É a maneira de se infundir ánimo e azos para continuar coa ilusión de que non está todo perdido, que aínda o control lles pertence e non se lles vai das mans nin o país nin nada, porque todo segue baixo control. Veremos. De momento parece que podemos estar tranquilos: non haberá traballo nin trazas del, nin crecemento económico e menos perspectivas de reactivación; nin xustiza social, nin diminución das diferenzas entre os moi ricos e os pobres; iremos pola camiño da eliminación dunha clase media serena, culta e acomodada, a que posibilita a democracia monótona e tranquila; non poderemos permitirnos unha educación laica e gratuíta, nin pagar a investigadores con formación e desexo de descubrir; estará por riba das nosas posibilidades unha sanidade universal e de calidade; será impensable manter un mínimo benestar porque todo iso son quimeras irrealizables; iremos perdendo dereitos os traballadores, salario os funcionarios, reducindo as pensións dos xubilados; non debemos ser ilusos con pretensións de que se combata a corrupción, a mafia e a chantaxe; nada disto poderemos soñar, porque sería pedir un mundo imposible, irreal, fantástico. Pero podemos estar tranquilos: non perderemos a orde, esta orde que garante a continuidade da dinámica que nos trouxo a onde estamos. De momento –veremos ata cando-, podemos sentirnos orgullosos, contamos cun Estado que pode manter a orde. E podemos dar cun croio nos dentes, todo podería empeorar se chegase o día no que tamén disto abdicase deixando nas mans do mercado o control da seguridade de cada quen. Sería o comezo da fin, a dun Estado tan fraco tan fraco que mellor deixarnos gobernar abertamente polas regras dos mafiosos máis groseiros.


PUBLICADO EN DIARIO DE PONTEVEDRA

MILAGRE CUBANO EN SANTO ESTEVO

DUBIDO que estivese chamado para a vida monacal, aínda que co paso dos anos xa non me meta tanto medo nin o silencio, nin a humildade, nin a castidade, nin case erguerse a maitines. Sexa como fora, gusto escoller un mosteiro restaurado para pasar un par de días de silencio e tranquilidade. Por iso elixín a semana pasada o fermoso parador de Santo Estevo á beira do Sil para, en vez de adicarme ao ora et labora coa súa esixencia dos rezos, gozar da paz de pasear polos soutos e carballeiras que o rodean, comer ben e durmir toda a noite dun tirón coma un santo. Igual ca se polo traballo e a oración me purificase en perfecta harmonía co cosmos. Fíxense se así sería que, despois de varias semanas espertando coma se estivese obrigado a maitines, alí instalado, a pesar dos 30 graos que fervían durante o día no exterior, sen aire acondicionado nin farrapo de gaitas, unha noite debín transportarme á paz do Señor despois das completas e, de tanta paz e tranquilidade de conciencia, non abrín ollo ata ben pasada a tercia do día seguinte. E sen saber onde me atopaba.

Por un mal vicio adquirido cando durmo en hotel, ao ver o mando a distancia botei mal del e premín un botón. Unha señora con acento español de España dicía que conectaba con non sei quen e non sei onde. Entre dormente e apampado pola excelsa ración de sono, pareceume estar vendo a televisión cubana. Un político falaba sen ton nin son, sen orde nin plan, o que lle viña á boca, e aínda sen imitarlle nada a Fidel, a min deume por pensar que era o mesmo Castro quen se dirixía aos cubanos. Encabalgaba o político en cuestión simplezas reiteradas coa suficiencia de quen sabe que o auditorio non se cansará diga o que diga. Canto máis pasaban os minutos e vía que a conexión se prolongaba sen traza de remate, máis me reafirmaba en que tal estilo só a Cuba podía corresponder. Ata que, esperto de todo, comprobei que o orador era Montoro nunha reunión do PP en Gandía. E que TVE conectaba sen taxa de tempo -volvín de me duchar e continuaba- para acontecemento tan esencial. Instalado na realidade caín da burra: por iso a tv e a radio públicas necesitaban limpeza tan fonda, para que se producise o milagre de Santo Estevo: espertar vendo pola televisión a Montoro falándolle aos seus do PP en Gandía e un crer con fe cisterciense que se atopa na Habana escoitando o último discurso de Fidel.

PUBLICADO EN EL CORREO GALLEGO

AS INFANTAS PARA O GRUPO C

Como ben se encargan de propagar os interesados en desprestixiar aos funcionarios, soe ser habitual que os que gozamos de tales privilexios pasemos o dia lendo o xornal, facendo a compra e tomando café de longa duración. Hai excepcións, sen embargo, e algúns levamos semanas rompendo a crisma para que os grupos dos distintos niveis educativos do centro no que traballamos cadren de maneira que favorezan a mellor educación posible utilizando os recursos dos que se dispoñen. Por iso a xefa de estudos e máis eu analizamos un por un os casos de todos e cada un dos alumnos que deben formar parte dun grupo ou outro en función de todas aquelas variables que consideramos poden ser determinantes á hora de aprender e convivir nun centro educativo público. Dado que os recursos decrecen e as dificultades aumentan, cómpren verdadeiros equilibrios para que os grupos non saian descompensados, ingobernables e inoperantes. Así, procuramos repartir os repetidores de maneira equitativa en cada un dos grupos dun curso, intentamos que non se concentren na mesma aula alumnos con problemas de conduta, repartimos aos desfavorecidos sociais, de distintas étnias ou procedencia doutros países ou de retardada incorporación escolar, de xeito que, ao final, apañadiños, os grupos estean o máis compensados e xustamente repartidos. O labor, como entenderán, non resulta doado, porque ademais das carencias de aprendizaxe de moitos alumnos, xúntanse problemas de personalidade, dificultades familiares que condicionan en grande medida a conduta e actitude do alumno e outras moitas circunstancias que obrigan a realizar verdadeiros encaixes de Camariñas para que a configuración sexa aceptable. Aínda así, compréndese, ás veces hai grupos nos que, por máis que limes e repases e calcules, sempre se cruzan personalidades incompatibles, alumnos de difícil acomodo e números tan amplos que converten a aula nunha gaiola xustiña na que deben convivir 25 adolescentes en plena efervescencia, saturados de estímulos audiovisuais, anémicos de normas e límites e moi fraquiños na resistencia á frustración. Pero así están os tempos e con estes vimbios habemos de traballar. Levar traballo para a casa non é aconsellable, sabido é. Pero se un pasa horas calculando se é preferible que coincidan nun mesmo grupo o marroquí que por norma se incorpora a primeiros de outubro porque antes non dá chegado de Casablanca co diagnosticado de TDA-H, ou, en cambio, mellor sería xuntalo co caprichoso e maleducado declarado que só busca retar ao adulto pola súa desconexión co currículo de estudo, chega un punto en que, antes de durmir, sobre todo se un dorme mal nos últimos tempos, pode acabar ás dúas da mañá seguindo dándolle voltas ao problema. Normal. A calquera lle ocorre que polo seu traballo perde o sono nalgún momento. O malo é cando un, entre durmindo e soñando, xa non sabe ben en que estado de conciencia se atopa, talvez atravesado pola forza que os medios lle confiren a determinadas noticias, comeza a darlle voltas que ten que buscar grupo para as Infantas de España. Non rían. Tal me pasou nun destes días que espertei ás 5 da mañá coa preocupación de que nolas mandaban para o noso instituto e tiña que lles buscar grupo en 1º da ESO. Non fai falla que me digan que é surrealista o soño, nin en soños habemos temer que as Infantas de España elixan xamais un centro público nas aforas da cidade para estudar a ESO – idade á que aínda non chegaron, claro está-, pero como a cabeza –nalgunha épocas peor- dá máis voltas ca unha buxaina, aí me teñen de madrugada buscando o mellor grupo para que as especiais estudantes non se sentisen rexeitadas, nin incómodas, nin maltratadas en grupo ningún. O primeiro que decidín foi mantelas xuntas. Para que cambialas? Pobres. Co desprazadas e soas que se poderían sentir, polo menos que se puidesen apoiar dentro da mesma aula. Logo, como todos somos iguais diante da lei e privilexios os mínimos, intentei atopar o grupo máis equilibrado. Despois de dúbidas e algún trasacordo optei polo grupo C. Creo que sería o mellor. Compartirían pupitre con un diagnosticado de trastorno xeneralizado de desenvolvemento, con tres xitanos, con dous marroquís, un chileno, tres repetidores, dous con claro trastorno de conduta e unha nena a tratamento por depresión severa. Pero polo demais, normal, os catorce alumnos restastes mostran interese polo estudo, a maioría teñen os pais no paro, pero é o que por desgraza toca neste momento, as familias ocúpanse e miran para que progresen nos estudos como garantía de igualdade de oportunidades en función do esforzo e saben comportarse con educación e amabilidade entre eles e cos adultos. E para máis vantaxes, contarían cun titor ao que todos os alumnos respectan por saber manter distancia, respecto e simpatía con seus pupilos sen esquecer a súa paixón por Wagner. Non creo que puidera atopar mellor grupo para elas. Espertei decidido: as Infantas, sen dúbida, para o grupo C. Pero que non se durman, temos os grupos moi numerosos e como non anden listas, xa será a comisión de escolarización a que as mande a onde lles toque, e aí, entenderano, eu xa non podo facer máis nada por elas. E síntoo. No grupo C creo que aprenderían moito.

PUBLICADO EN DIARIO DE PONTEVEDRA

OS TRIBUNAIS E OS MALVADOS

OS TRIBUNAIS, QUE SUPOSTAMENTE DEBEN PREOCUPARSE POLA ADMINISTRACIÓN DA XUSTIZA, NON TARDAN EN POÑERSE DE PARTE DOS MALVADOS, PORQUE NON SON AS VITIMAS SENÓN OS MALFEITORES E OS CRIMINAIS QUEN MANTEÑEN AOS AVOGADOS E AOS XUICES. 


ISAAC BASHEVIS SINGER

LOS PADRES DEL AMOR

MI SOSPECHA ES QUE LA NECESIDAD Y CERCANÍA PROCEDE DE NUESTRA RELACIÓN INFANTIL CON NUESTROS PADRES. 
EL MODO Y MANERA COMO SENTIMOS ESE CARIÑO DE NUESTROS PADRES NOS MARCARÁ TODA LA VIDA: NUESTROS DESEOS DE INTIMIDAD Y COBIJO, CONFIANZA Y ESTABILIDAD, NUESTROS DESEOS ABSOLUTAMENTE PERSONALES DE CERCANÍA Y DISTANCIA. 

RICHARD DAVID PRECHT. AMOR. UN SENTIMIENTO DESORDENADO. 

A VIDA

A  VIDA É O QUE HAI MENTRES ESPERAS MOMENTOS QUE NUNCA CHEGAN.

THE WIRE

                                                                           FOTO PABLO SUÁREZ ALONSO