EL TIEMPO

EL TIEMPO PRIMERO NOS ENCALLA Y DESPUÉS NOS CONFUNDE. CREÍAMOS SER MADUROS CUANDO LO ÚNICO QUE HACÍAMOS ERA ESTAR A SALVO. PENSÁBAMOS QUE ÉRAMOS RESPONSABLES PERO SÓLO ÉRAMOS COBARDES. LO QUE LLAMÁBAMOS REALISMO RESULTÓ SER UNA MANERA DE EVITAR LAS COSAS EN LUGAR DE AFRONTARLAS. EL TIEMPO..., QUE NOS DEN SUFICIENTE Y NUESTRAS DECISIONES MÁS SÓLIDAS PARECERÁN TEMBLOROSAS, NUESTRAS CERTEZAS FANTASIOSAS.


JULIAN BARNES. EL SENTIDO DE UN FINAL

A INDECENCIA COMO SAÍDA

NON debe haber outra saída do tobo que as medidas indecentes. Parece coma se estiveramos condenados a esa cruz, coma se sen indecencia non houbese salvación. Os gobernantes, cansos de se reunir e sopesar, acordan solucións nunha dirección única, e ata fan pensar que non existen outras. Así, cínicos e sen vergonza, declaran unha amnistía fiscal, non controlan a fuga de capitais e dan gato por lebre facéndonos crer que perseguen o fraude, cando en realidade non deixan de caer na indecencia fácil de castigar sen piedade ao asalariado. Premiar ao defraudador e castigar ao cidadán honrado paréceme dunha indecencia indignante. E isto é o que se vén facendo sen escrúpulo.

Non contentes, dan facilidades aos negocios máis escuros modificando leis e consentido falcatruadas varias con tal de aparentar creación de emprego, aforran rebaixando servizos básicos, que a quen máis prexudican é os máis necesitados, creando cada día máis excluídos. Recortar en sanidade, educación, dependencia e xustiza non é máis que bater sen piedade contra os máis necesitados. Que neste momento sexamos na eurozona o país de maior desigualdade social despois de Romanía é dunha indecencia inxustificable.

Repítese con teimosía, como explicación diagnóstica da situación actual, que todos vivimos por riba das nosas posibilidades e por iso agora demos pagar con tanto sufrimento por aquel mortal pecado. Non tal. Por máis que o repitan non me convencerán. Os asalariados que pagamos honradamente os nosos impostos non causamos a crise nin a desigualdade. As grandes construtoras que se enriqueceron de maneira pornográfica, as caixas e bancos, os mercados financeiros globalizados, os gobernos corruptos e as institucións encargadas do control si deben mirar se viviron e pretenden seguir vivindo por riba das súas posibilidades, sendo eles os que obrigan coas súas artimañas a que non quede outra que as solucións indecentes. Porque ao final, cando se propón a medida decente, que os verdadeiramente ricos, sen posibilidade de escamotearse nin chantaxear, contribúan proporcionalmente cos seus impostos para reactivar e redistribuír, sempre se atopan escusas e razoamentos para desprestixiala e ridiculizala. Co que seguimos condenados á saída pola vía da indecencia e, para que non rechiemos, recitando a ladaíña que nos culpa: por vivir por riba das nosas posibilidades.

PUBLICADO EN EL CORREO GALLEGO

NON SE AMOREEN DIANTE DOS XULGADOS

Viu o ministro Ruíz Gallardón que nos xulgados se amoreaban cantidades insoportables de demandantes, que nos estabamos todos afeccionando en exceso a litigar pola máis mínima, e decidiu cortar polo san. Non se me amoreen diante dos xulgados, parece berrar o melómano ministro. E para que non pensemos que fala de oído, sen a máis mínima preguiza establece unhas taxas que supón farán sopesar ao cidadán dúas veces antes de poñer pé nos xulgados. Xa saben: tanto por asuntos civís, administrativos ou sociais, a partires de agora, miren o libreto das taxas, pois pode ir o comido polo servido ou nin merecer a pena meterse en encaldadas. Convén, iso si, non ocultar que os insolventes e os xubilados poderán acceder a estes servizos de maneira gratuíta. A medida parece estar máis encamiñada a disuadir que a recadar, pero de calquera maneira o que vai é na mesma dirección ideolóxica que outras decisións adoptadas nos últimos anos: os servizos básicos non son de balde, cada quen fará uso deles en función a súa capacidade económica. Educarse, curarse ou solicitar xustiza xa non serán servizos universais senón que dependerán da capacidade económica dos que solicitan tales servizos. Por suposto que antes tamén existía a posibilidade de te diferenciar polo nivel económico. Xa o creo. Colexios elitistas e exclusivos non estaban ao alcance de calquera, clínicas prohibitivas seleccionaban aos seu enfermos e bufetes expertos en lles buscar as caravillas aos tribunais só estaban a disposición de grandes fortunas e mafiosos para que os xuízos eternos e caros acabasen coa paciencia dos contrarios. Pero é que a tendencia actual vai na liña de que sen pudor, de maneira evidente e clara, se elimine esa capa intermedia que antes disimulaba estas evidencias excesivas. Se antes unha clase media poderosa disimulaba estas excrecencias, agora todo indica que os tempos que veñen non sentirán a máis mínima vergonza en exhibir, a cada paso con máis descaro, a estrutura social que se pretende: unha clase poderosa intocable, outra atemorizada e empobrecida, desnortada, en terra de ninguén, e a claramente encadrada na beneficencia. Pode soar a simplismo ou inxenuo falar agora de xustiza para ricos cando todos sabemos que o proceso xudicial non pode esquivar os condicionantes de poder económico. Pero non se pode negar que medidas disuasorias coma as que propón Gallardón “el joven”, non favorecen a igualdade diante da lei. Desde que abrimos os ollos á realidade sabemos que non somos iguais en nada, pero se de algo nos enchía de orgullo o sistema democrático da división de poderes era da ilusión de que todos eramos iguais diante da xustiza: ata o xenro do rei. Pero os feitos e medidas deste goberno aceleradamente escorado cara as medidas máis en contra da igualdade estannos recordando que efectivamente non todos os gobernos son iguais. Aínda na escasa capacidade de manobra que é doado recoñecer, tender cara unha dirección ou outra cambia substancialmente o futuro dunha sociedade. O melómano Gallardón parece que non se anda con miramentos á hora de cargar a peza na percusión, redobre de timbais coa escusa de que tanta saturación é insostible e que non se pode realizar mal uso dun servizo tan fundamental, só anuncia un discorrer da peza cara un desafine evidente, onde os instrumentos, por clases, cada un tocará ao seu aire, perdendo a sinfonía o engarce e harmonía á que se debería tender. Miremos ben o libreto a partires de agora, os tempos tampouco na xustiza están para líricas. Se tiñan intención de demandar porque lles caeu unha tella enriba, pénseno; se aquela multa lles parece que merece recurso, nin se lles ocorra; se pretenden o divorcio, antes traten dun arraxo; se cren que deben reclamar por unha mala práctica profesional, coidadiño; se eran dos que preiteaban co veciño antes que tirar de sacho, pénseno dúas veces. Gallardón tomou a batuta e dirixe esta partitura para ir liberando os xulgados, para que se traten os casos que se deben tratar (quen se poida permitilo) e, ao tempo, recadar un cartiño máis para o Estado, sabido é que todo cando apaña a nada lle chega. Arreden, arreden dos xulgados que nos estamos convertendo nuns litigantes sen ton nin son. Isto estaba collendo un rumbo insostible. Todos querían educación gratis e de calidade, todos esixían sanidade inmellorable e universal, todos utilizaban sen miramentos a xustiza coma se non custase cartos. Acabouse. Aprendamos dunha vez que os servizos son caros, que os impostos non dan para tanto, que aos que teñen moito non se lles poden subir porque se enfadarían moitisimo e castigaríannos moito máis do que o están facendo e que a única medida razoable é a que xa estamos vendo: menos profesores, menos doutores e enfermeiros e menos facilidades para acceder á xustiza. Así, cada quen no seu lugar, aprenderemos a non querer saír de onde non debemos e tentar poñer o pé fóra do testo.



PUBLICADO EN DIARIO DE PONTEVEDRA

AMERIGO

ARREDA DE DIANTE DO MEU HOME

AO remate, a seguridade do mundo depende dun fío: dunha noite de celos, dun encontro no que un escote suscite máis desexo do soportable ou da dinámica dunha competencia envelenada entre rivais ardentes na que un día, a máis ambiciosa, intelixente e agresiva non aguanta máis e levanta a tapa do baúl dos tronos, intrigas, falsidades, correos electrónicos, sexo e festas en Tampa. Todo isto vénse sabendo dende os clásicos, pois os propios deuses caían nas redes das trampas máis estúpidas que o sexo e o poder estenden sen descanso, pero agora demos en aprendelo nas series americanas, verdadeiras escolas de vida, e, de vez en cando, a través dos xornais do mundo cando converten unha anécdota vulgar en serio asunto de Estado. Tal é o caso do guión do próximo Homeland que nos veñen adiantando Petraeus, esposa, Allen e amigas.

Está claro que a vida sempre supera á ficción, mesmo cando bebe tanto da realidade como é o caso da serie tan premiada deHomeland. Miren por onde, andaba estes día tragando capítulos atrasados para ver se a obsesiva Carrie é quen de controlar a súa bipolaridade mentres segue a pista do atormentado e perigoso marine que volve á casa despois dos duros oito anos sometido á tortura e lavado de cerebro por parte dos máis intelixentes terroristas, cando salta ás páxinas primeiras da curiosidade universal o asunto de saias, celos, fraxilidade e mentiras dos heroes americanos encargados de protexer á nación dos máis malvados dos malvados. E por se as similitudes fosen poucas, F.W. Humphries II, o axente que o descobre, non é bipolar, pero coinciden as informacións en que presenta características obsesivas de can de présa. E aí teñen montado relato: heroe de guerra, afeito a mil penalidades, non resiste aos encantos de muller ambiciosa e preciosa, os correos por milleiros voan a través de canles secretas coma mensaxes cifrados de axentes dobres abortando misión asasina, a CIA e o desexo vixíanse mesturando perigo con ardor, atracción con vinganza, traizón con vergonza e competencia. Ata que unha muller lle espeta á outra: Arreda de diante do meu home, esboura todo nos papeis e na rede, e aí teñen ao flamante Obama tranquilizando ao mundo con que a seguridade do país non correu perigo. E nós crémolo. Porque dende as traxedias gregas sabemos que ata os deuses caen nestas trampas que son as que realmente moven o mundo.

PUBLICADO EN EL CORREO GALLEGO

CONEXION SHELDON ADELSON

Non é para rir que o presidente Feijóo se dedique a viaxar por México e Brasil tratando de conseguir contratos para os nosos paralizados estaleiros. Sorte e que cheguen encargos para moitos anos. Nada que dicir en contra. Pero estráñame que entre tantos asesores que rodean ao presidente a ningún se lle ocorrese a idea. Refírome á Cidade da Cultura, ese monstro ao que ninguén parece saber como alimentar. Alguén debería suxerir xa que, se non queremos que axiña se converta nunha morea de cemento comesto polas silvas, o único que nos queda é a conexión Sheldon. Si, Sheldon Adelson, ese magnate dos casinos que intenta converter Madrid na capital europea do xogo e outras distraccións. Como é que aínda non se lle ocorreu aos nosos dirixentes ofrecerlle ese continente ao empresario ianqui? Claro que se os asesores dos nosos dirixentes non demostran creatividade ao non caer nesta posibilidade, os que rodean a Sheldon tampouco parecen moi aleutos. Demóstrano ao lle facer perder 60 millóns de dólares apostando polo candidato republicano, e demostrárono indo de Cataluña a Madrid para ao final quedarse con Madrid, cando, a pouco que mirasen, a prezo de saldo terían xa medio ergueito o proxecto con só achegarse a Santiago de Compostela. ¿Biblioteca, arquivo, sala de música, exposicións? Iso xamais será rendible nin creará postos de traballo. Xogo, bares, fume, putas, vicio e facilidade para o carto escuro é o que dá vida a esta sociedade. Sabíano ben en Cataluña e Madrid e por iso lle bailaron a auga a Sheldon e asesores. Facilidades legais, cambios de normas, flexibilidade, transformacións urbanísticas, vista gorda co medio ambiente, relaxación moral: o importante é que corran os cartos, o fume e a fortuna. Como as nosas autoridades non caeron en lles ofrecer o que xa está ergueito? Como Adelson e os seus expertos non se decataron do grande aforro que significaría aproveitar esta mole á beira da autoestrada? Os máis realistas argumentarán en contra que estamos demasiado lonxe. Lonxe de que? Non o estaba igual a Compostela do Apóstolo en tempos peores e foi capaz, grazas á idea do camiño, de inventar unha Europa de románico e hospitais? Non estiveron atentos e agora xa ha ser algo tarde, pero para min que o tiñan doado. Edificios fáciles de remodelar, á beira da autoestrada, unha rotonda das que agora tanto proliferan e conectamos o complexo enorme transformado en casinos orixinais. E o mar a un paso. Se de Vigo a Compostela é a carreiriña dun can, como non deron na grande procesión de transatlánticos que poderían peregrinar ata o porto de Vigo para nun par de noites gastar os cartiños no Gaiás? Supoño que ás autoridades eclesiásticas non lles faría demasiada graza nun principio dado o carácter do negocio, pero xa sabemos da capacidade de adaptación destas autoridades e axiña consentirían. O complemento entre goce espiritual e pracer máis terreal faría da cidade un lugar único ao que viaxarían a pé, en avión, tren (entenderían así dunha vez por todas os de CiU para que queremos o AVE) e barco millóns de cidadáns de todo o mundo. Hai que ter ben pouca imaxinación para non ver a fermosura da luminaria que se alzaría no Gaiás chamando aos gastadores, xogadores, noctámbulos, bebedores e viciosos do mundo, concentrados arredor de tan orixinal proxecto arquitectónico. Non sei en que andan os asesores para non dar con esta saída gloriosa para proxecto tan mal nacido. O que máis lamento é que se cadra esta miña suxestión xa chega algo tarde e non é aproveitable. Porque de estar algo máis atentos, de ser máis dilixentes e creativos, xa teriamos convencido a Sheldon e asesores da conveniencia e negocio redondo que tiña por un prezo módico con só viaxar un par de veces a Galicia, probar o marisco, visitar a catedral e reunirse coas autoridades lexítimas. Todo un negocio que daría luz e ilusión a Compostela, crearía postos de traballo a milleiros e reportaría pingues beneficios aos seus promotores tal e como está mandado e é de rigor para quen é creativo e dá postos de traballo.Mágoa que nin ás nosas autoridades nin ao arriscado empresario se lles ocorrese, pois nin Cataluña nin Madrid eran os adecuados, o gran centro de xogo, arquitectura “hortera”, negocios escuros e fume, moito fume, podería encaixar perfectamente nese continente fracasado no monte Gaiás, aí morto de risa porque ninguén da sabido que facer con el. A conexión Sheldon Adelson puido ser a solución. Outra oportunidade perdida.


PUBLICADO EN DIARIO DE PONTEVEDRA

A MONTAÑA MÁXICA

En Valongo, a 15 km. de Porto, quedan os restos dun hospital de tuberculosos no que, no tempo que permaneceu aberto, se calcula que morreron 6.000 persoas. Moisés Suárez está preparando unha exposición de fotos con este motivo para expoñer na cidade portuguesa, que levará por título A montaña máxica. 

Estas dúas fotos son unha mostra do que alí se poderá ver.

                                                                    Foto Moisés Suárez

                                                                    Foto Moisés Suárez